Marian Rumin

Olśnienia pośród przyrody

Malarstwo Anety Jaźwińskiej jest tradycyjne, klasyczne, w tym rozumieniu, że oparte o podstawowe wartości tego gatunku artystycznego, jakim jest kolor, światło i interpretacja postrzeganego otoczenia według własnego odczuwania i rozumienia. Jest też malarstwem prawdziwie osobistym i dlatego też różnym od licznych przejawów malarstwa czystego. Autorka, nie czyniąc pretensji i pokus wobec potęgi nowości na terenie sztuki współczesnej, wędruje w swoich obserwacjach i dostrzeżeniach w głąb zjawiskowości i tajemnicy natury zarówno tej otaczającej jak też własnej uwikłanej w proces tworzenia. Jak do tej pory zwycięża w jej pracach pokora wobec otaczającego piękna i autorska dyskrecja wobec własnej wolnej natury tworzenia.

Patrząc na jej prace, doznajemy odczucia ich gęstości i jednoczesnej przestrzenności, szczególnie w ich warstwie przedmiotowo przedstawieniowej. Gęstość to nie tylko mocno nasycone złamane tony barw, ale i zagęszczona struktura linearna, także gąszcz przedstawianej roślinności w krajobrazach i wreszcie szczególna żarliwość w emocjonalnym odczytaniu człowieczych doznań nie do końca radosnych włożonych w świat otaczającej przyrody, nawet jeśli jest to przyroda w stadium kwitnienia (np. obrazy z malwami). A wydawałoby się, że owa gęstość jawi się o zmroku, jesienią, a nie w pełnym świetle swej radości życia. Również nostalgiczna przestrzeń z dominantami pierwszego planu, łączy w tych pracach wnikliwą analizę detalu poszczególnych przejawów życia natury z syntetyzowanym otoczeniem, z kontekstem, logiką sąsiedztw, sensem perspektywy, twórczą przestrzenią nawet wtedy, gdy tworzą ją ewidentne płaszczyzny.
Malarstwo Anety Jaźwińskiej jest sugestywnym wyrazem nieco zapomnianej tezy, że natura jest nauczycielką dobrego malarstwa. Połączona zaś z talentem i wnikliwym zauważaniem daje cenne efekty lokowane w krainie sztuki.

Marian Rumin